In mijn jeugdjaren fietsten we als gezin regelmatig naar de Abdij in Postel. Hoewel mijn vader er altijd in slaagde de mooiste weggetjes ernaartoe te vinden, was het best een eind fietsen vanuit mijn ouderlijk huis. Maar met een ijsje en soms een echt Belgisch frietje in het vooruitzicht waren mijn broers en ik wel te motiveren. In mijn oude foto-album vind ik nog een paar plaatjes van deze tijd terug.
Op een stralend mooie dag veertig jaar geleden liepen mijn man en ik op onze huwelijksdag over hetzelfde terrein van de Abdij terwijl een fotograaf de mooiste plaatjes van ons tweetjes probeerde te maken. En een aantal jaren later hebben we regelmatig onze kinderen verleid met het vooruitzicht van een ijsje en wederom de fietstocht gemaakt. Met mijn collega's heb ik een heidag doorgebracht in de Abdij.
De eeuwenoude gebouwen staan nog steeds imposant en fier overeind. Het muurtje waar ik als kind op zat terwijl ik genoot van mijn ijsje, staat er nog steeds. De trap voor de imposante poort waarop we veertig jaar geleden als kersvers bruidspaar stonden, is onveranderd. De kapel ademt nog steeds rust en stilte uit.
Terwijl de Abdij onveranderd lijkt, heb ik inmiddels een heel leven geleefd. Alhoewel ik mijzelf zo weer als kind zie zitten, ben ik inmiddels een oma. Er zijn veel mooie momenten in mijn leven waar ik dankbaar op terug kijk, maar ook verdrietige gebeurtenissen zijn mij en mijn man niet bespaard gebleven. Het is deze plek die een stille getuige was van de fases van mijn leven die mij doet mijmeren over mijn jeugd, de start van mijn huwelijk, mijn moederschap, mijn ziekte, mijn werkzame leven als secretaresse en nu oma.
En hoewel er periodes in dit leven zijn geweest dat ik niet altijd de volle aandacht had voor God, mag ik weten dat Hij dat wel had voor mij en niet van mijn zijde is geweken.
Onze trouwtekst luidt: Dag aan dag draagt Hij ons, die God is ons heil.
Psalm 68:20 Hij heeft dit waar gemaakt in mijn leven en zal dit blijven doen.
En daar ben ik Hem zo dankbaar voor!



Reacties
Een reactie posten