Het viooltje

Het beloofde vandaag weer een prachtige zomerdag te worden en we besloten een fietstocht te combineren met een bezoek aan Coppelmans in Valkenswaard.
We reden zoveel mogelijk over de fietspaden door de bossen heen en genoten van de natuur om ons heen. 

Op de terugweg wilden we aanleggen bij een boerderijwinkel, vlakbij de plek waar we in het begin van ons huwelijk een korte tijd gewoond hebben. Bijzonder om weer eens te fietsen over een weggetje waar we 40 jaar geleden zo vaak met de auto reden. Waar blijft de tijd.....  

Vlakbij de boerderijwinkel, waar we via digitale technieken wat voedingsmiddelen uit een kast hebben weten te krijgen, staan de restanten van wat ooit een mooie hoeve moet zijn geweest. Voor het huis ligt nog een vijver en een strook prachtige bloemen. 

De verschillende kleuren waren een lust voor het oog en vlinders vlogen af en aan. We legden deze pracht vast met onze camera's en terwijl we terug liepen naar onze fietsen viel mijn oog op een klein viooltje tussen de stenen. 

Soms dan voel ik mij net als dat ene, verdwaalde viooltje. Net zoals dit bloemetje op een plek staat, waar het niet thuis lijkt te horen, zo voel ik me soms ook niet op mijn plek. Het lijkt alsof mijn beleving, mijn opvattingen en mijn mening over situaties en gebeurtenissen in de maatschappij en over het leven met God, totaal niet overeenkomen met die van de mensen om mij heen. En het allerliefst zou ik een plekje bij de andere bloemen willen krijgen om mezelf meer op mijn plek te voelen. 

Toch lijkt het alsof God tegen me zegt: Ik heb je hier geplaatst en Ik geef je alles wat je nodig hebt om te groeien en te bloeien. Want het gaat er niet om of jij je goed voelt, het gaat erom dat jij Mijn heerlijkheid laat zien op de plek die Ik je gegeven heb.